Loyaal blijven aan een transitie, start bij jezelf

Irritatie en frustratie klinkt uit zijn woorden en vragen. Het is duidelijk dat de spreker diep geraakt is door het spel van de andere partijen in de afgelopen weken. Als de provincie-medewerker antwoordt, dempt dat de boosheid maar ten dele. Ook híj is loyaal aan de ruimte en richting die het provinciale bestuur hem geeft.

Ik overzie de groep mensen aan tafel. Allen worstelen met de combinatie van hun eigen geweten, hun eigen droom en visie én de droom, visie en handelen van de eigen organisatie. Deels is dat voor hen gesneden koek: ze opereren al jaren in een politieke omgeving op een gevoelig dossier. Maar ondanks dat deze mensen elkaar persoonlijk zijn gaan waarderen in de loop der tijd, zie ik dat het in het heetst van de strijd niet makkelijk is om in gesprek te blijven, om open te luisteren en elkaar te blijven ontmoeten. De wil is er wel. De tegenkrachten zijn echter groot.

Is het de druk vanuit de eigen instituties? Is het omdat de persoonlijke band (nog) niet sterk genoeg om politieke polarisatie te counteren? Of zijn de belangen nu te zeer verschillend om tot een gedeelde oplossing te komen? Want de stip op de horizon is meer samen dan men dacht, de weg sámen bewandelen lijkt dus vanzelfsprekend.

Intussen bewonder ik de moed en veerkracht die elk laat zien aan de tafel om iedere keer weer over schaduwen en blokkades heen te stappen. Om het lange-termijn-toekomstbeeld dat hen kan binden in deze transitie te blijven omarmen, al is de dagelijkse werkelijkheid nog zo hardnekkig, stom en zijn er vele communicatieve uitglijers.

In een ander gesprek dat ik die week zei mijn gesprekspartner “ik ben gestopt het persoonlijk te nemen en begonnen het persoonlijk te maken”. Voor mij gaat het uiteindelijk hier om. Daarom wil ik groepen maken waarin mensen met elkaar tot grootste transities kunnen komen. Ik blijf steeds weer meedoen.
En dat geldt ook voor Harry.
Esther